ჭკვიანი ანტრეპრენერები ბედის ამარა არ არიან გსურთ შექმნათ ნამდვილი ბრენდი? დეიმონდ ჯონს ამისთვის საკუთარი ფორმულა აქვს: ჯერ გაიგე, რა სჭირდება ხალხს, მერე იპოვე შენი უნიკალური გზა ამ მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად და ბოლოს – თვალში გაეჩხირე ყველას, სადაც არ უნდა იყვნენ.

ბევრ ცნობილ ადამიანს ვხვდები, მაგრამ მხოლოდ ერთს უკითხავს ჩემი სახლის მისამართი. გასულ აგვისტოში, ლას-ვეგასში, Entrepreneur-ის კონფერენციაზე გამოსვლის შემდეგ, მე და დეიმონდ ჯონი კულისებში ვიდექით. ნომერი ჩამაწერინა და მითხრა: "მისამართი მომწერე, საჩუქარი უნდა გამოგიგზავნო". ასეც მოვიქეცი. რამდენიმე კვირაში ამანათი მოვიდა, რომელიც დეიმონდის პარტნიორი კომპანიების პროდუქციით იყო სავსე – Once Upon A Coconut-ის სასმელებიდან დაწყებული, Boost Oxygen-ის ბალონებით დამთავრებული. მას შემდეგ ყუთები რეგულარულად მოდის. ყოველ ჯერზე, როცა კართან ამანათი მხვდება, ერთი და იგივე ფიქრი მიჩნდება: აი, ასე აზროვნებს ნამდვილი მეწარმე.

ყველამ იცის მისი ისტორია: ბიჭი ქვინსიდან, FUBU-ს დამფუძნებელი და შოუ Shark Tank-ის ლეგენდარული ინვესტორი. თუმცა, ნაკლებად საუბრობენ იმაზე, თუ როგორ აშენებს ის ბიზნესს დღესაც, დაუღალავად. წლების განმავლობაში მან ერთი მოდელი შეიმუშავა: აკვირდება ირგვლივ არსებულ საჭიროებებს, კითხვებსა და შესაძლებლობებს და მათ გარშემო ქმნის ბიზნესს.

როცა აღმასრულებელმა დირექტორებმა სოცმედიაზე რჩევების კითხვა დაუწყეს, CEO Access შექმნა. ბიოჰაკინგით დაინტერესდა? SharkGevity დააფუძნა. მიხვდა, რომ ბევრი ბრენდი და გავლენიანი ნაცნობი ჰყავდა და მათი დაკავშირება დაიწყო – ასე შეიქმნა The Shark Group, რომლის წყალობითაც ის პროდუქტები ჩემს კართან ხვდება. დეიმონდის მსგავსი გენიალური მეწარმეები ბიზნესს ჰაერიდან არ იგონებენ. ისინი უყურებენ, სად არის რეალური მოთხოვნა და ქმნიან რაღაც უკეთესს მის დასაკმაყოფილებლად. ამ ინტერვიუში ის გვიხსნის, როგორ უნდა გამოვირჩეოდეთ გადატვირთულ ბაზარზე, როგორ ვიპოვოთ სწორი ნიშა და მოვიპოვოთ ინვესტორების ნდობა.

ბოლოს რომ შევხვდით, ჩემს წინდებს დახედე და დამცინე, Bombas რატომ არ გაცვიაო. ჰოდა, იცოდე, ახლა სწორედ Bombas მაცვია.

მადლობა! ეს Shark Tank-ის ისტორიაში ნომერ პირველი პროდუქტია. და სხვათა შორის, ჩემი ინვესტიციაა. ისე კი, ბაზარზე წინდების მეტი რა არის.

აბა, როგორ ხდება, რომ ძველ იდეას იღებ და მისგან წარმოუდგენელ ბიზნესს აკეთებ?

ამ ქვეყანაზე ახალი არაფერია. უბრალოდ, ჩნდება მიწოდების ახალი ფორმა, ახალი კლიენტი ან ახალი ღირებულება. მთავარია, ძველ ნივთს ახალი ელფერი მისცე. აიღე Shark Tank-ის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული პროდუქტი – უბრალო ღრუბელი (Scrub Daddy). ეს ლორის კომპანიაა და მე ეგ შანსი ხელიდან გავუშვი. ან თუნდაც Ring – კარის ზარის ახალი ვერსია. Poppi-ც იგივეა. მოკლედ: წინდები, ლიმონათი, ზარი, ღრუბელი – ყველაფერი ძველია, ოღონდ ახლებურად დანახული.

ანუ, საქმე ისაა, რომ უკვე ნაცად კატეგორიაში რაღაც ახალი ელემენტი იპოვო?

ზუსტად. სანამ ბიზნესს დაიწყებ, სამი კითხვა დასვი: რატომ ეს? რატომ მე? და რატომ ახლა? აი, Bombas-ის მაგალითი: ისინი მაშინ გამოჩნდნენ, როცა ინსტაგრამი პოპულარული ხდებოდა – ამან საშუალება მისცათ, წინდები პირდაპირ ხალხისთვის მიეყიდათ. თან მიხვდნენ: თუ ხალხს შენზე საუბრის საბაბს მისცემ, აუცილებლად ილაპარაკებენ. ყოველ გაყიდულ წყვილზე ერთს უსახლკაროებს ჩუქნიან. კლიენტს კი ეძლევა შანსი, სხვებთან იტრაბახოს: "აი, ამდენ ადამიანს დავეხმარე". მთავარია პასუხი კითხვაზე: რა სარგებელს იღებს ამით თავად კლიენტი?

წინდები ისეთი რამაა, რასაც ხალხი დიდად ვერ ამჩნევს, შენ კი მოახერხე და ისინი ყურადღების ცენტრში მოაქციე.

FUBU-ს დროს მაისურებზე უზარმაზარ "05"-ებს და ლოგოებს ვაწერდით, რომ შორიდანვე გეცნოთ. წინდებზე ამას ვერ იზამ – ვერ გაიგებ, ვის რა აცვია შარვლის ქვეშ. სამაგიეროდ, ამ ბრენდის ამბასადორები თავად კლიენტები გახდნენ. ისინი სუფრასთან ამბობენ: "ეს ვიყიდე, ხალხს ვეხმარები და შენთვისაც 10 წყვილი უნდა ვიყიდო, რომ შენც დაეხმარო სხვებს". ეს არის სწორი კომუნიკაცია, სწორი პოზიციონირება და ღირებულება.

ამაში დამფუძნებლის პიროვნებაც დიდ როლს თამაშობს. სანამ "პირადი ბრენდი" მოდური ტერმინი გახდებოდა, შენ უკვე იცოდი მისი ძალა. FUBU-ს დასაწყისში LL Cool J დაიქირავე, მაგრამ ფულს შენი და შენი პარტნიორების პოპულარიზაციაშიც ხარჯავდი. რატომ?

ჩვენი მარკეტინგი ოთხ ბურჯზე იდგა. პირველი – LL Cool J. ის ვარსკვლავია, მაგრამ რა მოხდება, თუ ვინმეს მისი მუსიკა არ მოსწონს? ან რამე შარში გაეხვევა? ჩვენც ხომ დავიღუპებოდით. ამიტომ გვქონდა მეორე ხაზი – მოდელები: ხალხი, ვისაც მომხმარებელი მიჰბაძავდა. მესამე – თავად ჩვენ, დამფუძნებლები: გვინდოდა ხალხს დაენახა, რომ ეს ბრენდი შავკანიანი ახალგაზრდების მიერ იყო შექმნილი. და თუ არცერთი ეს არ გაინტერესებდა, გვქონდა მეოთხე ხაზი – პროდუქტი: უბრალოდ, ვამბობდით, რომ საუკეთესო ხარისხს ვაწარმოებდით.

დღეს დამფუძნებლის ხილვადობა კიდევ უფრო კრიტიკული გახდა. რატომ?

იმიტომ, რომ დღეს ხალხი გგუგლავს. აინტერესებთ, ვინ დგას კომპანიის უკან. თუ შენს ისტორიას თავად არ მოჰყვები, სხვები მოიგონებენ რაღაცას შენ ნაცვლად. გარდა ამისა, როცა ძლიერი პირადი ბრენდი გაქვს, სახელი წინ გისწრებს. ოთახში შედიხარ და ყველამ იცის, ვინ ხარ. მათ უკვე გადაწყვიტეს, რომ შენთან მუშაობა ან შენგან ყიდვა უნდათ, რადგან ხედავენ, რომ საქმეს გულით აკეთებ.

რას ეტყოდი იმ დამფუძნებლებს, ვისაც კამერების წინ გამოჩენის ერიდება?

პირადი ბრენდი სულაც არ ნიშნავს, რომ სულ "გაპრიალებული" უნდა იყო. მთავარია, იყო ის, ვინც ხარ. სცადე ასეთი რამ: აღწერე შენი თავი 2-5 სიტყვით. როგორც Apple-ია: "Think Different", ან Nike: "Just Do It", ანდაც FUBU: "ჩვენთვის, ჩვენგან". ეს იყოს შენი კომპასი.

სოციალურ ქსელებში ძალიან აქტიური ხარ. როგორ უდგები ამ საკითხს?

Shark Tank კვირაში 40-ჯერ გადის ეთერში. ჩვენ CNBC-ის კარდაშიანებს გვეძახიან. შოუში სულ კოსტიუმში ვზივარ, ხუმრობის უფლებაც არ მაქვს. ეს ჩემი მხოლოდ ერთი, მშრალი ვერსიაა. სოციალურ მედიაში კი ნამდვილი დეიმონდი ვარ. ჩემი ვიდეოები თითქმის არ მონტაჟდება. მინდა ხალხმა დაინახოს, რომ მეც ჩვეულებრივი კაცი ვარ: ცოლს ვეკამათები (ის ყოველთვის მართალია), შვილებთან ერთად ვარ, თევზაობა მიყვარს... ვსაუბრობ იმაზე, რაც ყველა მეწარმეს აწუხებს: ჯანმრთელობა, ბალანსი სამსახურსა და ოჯახს შორის, მემკვიდრეობა. ხალხს უყვარს, როცა ხედავენ, რომ კერძო თვითმფრინავით არ დავფრინავ. ეს მათ ყურადღებას იქცევს, რადგან ჩემს რეალურ სამყაროში იხედებიან.

ანუ შეგნებულად ავსებ იმ სიცარიელეს, რასაც მედია ტოვებს?

დაახლოებით 5 მილიონი გამომწერი მყავს, მაგრამ ყოველთვის ვთვლი, რომ მხოლოდ რამდენიმე ადამიანს ველაპარაკები. პირველი – ღმერთი: მინდა, რომ ის კმაყოფილი იყოს ჩემი ქმედებებით. მეორე – ჩემი ოჯახი: მინდა ჩემს შვილებს ჩემი სახელით სიამაყე შეეძლოთ. მესამე – ჩემი გუნდი და მეოთხე – ხალხი, ვისაც ჩემთან მუშაობა უნდა.

რამდენად გულახდილი ხარ ხალხთან?

ჩემს ნაკლოვანებებსა თუ შეცდომებზეც ვწერ. ვთქვი, რომ დისლექსია მაქვს, რომ დალევასთან დაკავშირებული პრობლემები მქონდა, რომ წონის კლებას დიდხანს ვერ ვახერხებდი. კიბოზეც კი ვილაპარაკე – იმაზე, თუ როგორ დავიბენი თავიდან და როგორ გადავწყვიტე შემდეგ ბრძოლა ჩემი ოჯახისთვის. როცა ასეთ რამეს ჰყვები, ხალხი შენში ადამიანს ხედავს და შენ გვერდით დგება. კავშირი ასე მყარდება.

პირდაპირ გაყიდვებზე (live-selling) რას იტყვი? ბევრი ამას სერიოზულად არ აღიქვამს.

ეს არის ძველებური ტელემაღაზიის ახალი მოდელი, ოღონდ შენს ჯიბეში. TikTok-ზე ან Whatnot-ზე ხალხი მილიონებს აკეთებს. ჩემი ნაცნობი ვიზაჟისტი წუხდა, AI სამუშაოს მართმევსო. ვუთხარი: აიღე სხვისი პროდუქცია და პირდაპირ ეთერში გაყიდე-მეთქი. თავიდან არ სჯეროდა, რომ 15-დოლარიანი ფუნჯებით ფული კეთდება, მაგრამ როცა წუთში სამს ყიდი, ეს უკვე სოლიდური მოგებაა. ერთი გოგო ვიცი, ფუნჯების გაყიდვით წელს 8 მილიონი გამოიმუშავა. ის ქალიც ხომ შეგიმჩნევია, კაბებს რომ ყიდის?

ალბათ იმ ჩინელ ქალზე ამბობ, წამში ერთ კაბას რომ ყიდის?

კი, მან წელს 400 მილიონი გამოიმუშავა. გგონია, უბრალოდ, კაბა დაიჭირა და გაიყიდა? მანამდე მთელი კვირა თავის ბაზაზე მუშაობდა, ხალხს აფრთხილებდა, რომ სამშაბათს, 5-დან 6 საათამდე, მხოლოდ 2 000 ერთეული იქნებოდა ხელმისაწვდომი. ეს სისტემაა. აღარ გჭირდება შუამავალი მაღაზიები. მომხმარებელთან პირდაპირი კავშირი გაქვს. მომავალ წელს Shark Tank-ზე ვინმე რომ მოვა და მეტყვის, პირდაპირი გაყიდვების შესახებ არაფერი ვიციო, იმთავითვე ვეტყვი: "I'm out".

ერთ თინეიჯერს ველაპარაკე, TikTok-ზე კოსმეტიკას ყიდის. მითხრა, რაც უფრო ცუდი ხარისხისაა ვიდეო, მით მეტი იყიდებაო. მისი თქმით, ზედმეტი მონტაჟი ხალხს აფრთხობს.

აბსოლუტურად! თუ ბაზარზე პრიალა, ძვირფას მაღაზიას დადგამ, ხალხი შიგნით არ შემოვა, ეგონებათ, რომ ატყუებ. და პირიქით. პოზიციონირება სულაც არ ნიშნავს გლამურს.

ხშირად ამბობ, რომ ფულს არა კომპანიაში, არამედ დამფუძნებელში დებ. როგორია შენთვის იდეალური პარტნიორი?

მინდა დამფუძნებელი, რომელიც მეუბნება: "მატარებელი უკვე დაიძრა, შენით თუ შენ გარეშე, მე მაინც მივალ დანიშნულების ადგილამდე". ეს ნიშნავს, რომ მთელ პასუხისმგებლობას მე არ მტენის. მინდა ადამიანი, რომელიც კედელს შეასკდა, წაიქცა, წამოდგა და ისწავლა. მინდა მითხრას: "10 პრობლემა მქონდა, რვას მივხედე, ამ ორში კი შენი დახმარება მჭირდება". მინდა ისეთი ტიპი იყოს, რომლის გარეშე დარჩენისაც შემეშინდება. პროდუქტი კარგია, მაგრამ დამფუძნებელი უნდა იყოს შეუჩერებელი – ისეთი, ვისთან ერთადაც ფულსაც იშოვი, დროსაც კარგად გაატარებ და სამყაროსაც უკეთესობისკენ შეცვლი.