Opinions expressed by Entrepreneur contributors are their own.
You're reading Entrepreneur Georgia, an international franchise of Entrepreneur Media.
წლებია ერთი პროფესიული სინანული მაწუხებს, რომელსაც აქამდე საკუთარ თავში ვინახავდი.
მაგრამ ახლა ვაპირებ გავამხილო. რატომ? იმიტომ, რომ გაზიარება შვებას იწვევს. ახალი წლის დასაწყისში მნიშვნელოვანია გავუშვათ ის, რაც წარსულში გვაკავებს და სხვისი სინანულის მოსმენა ამაში ხშირად გვეხმარება. ამ ყველაფერს ავხსნი, მაგრამ ჯერ ჩემი სინანულის მიზეზით დავიწყებ.
Entrepreneur-ის ჟურნალის მთავარი რედაქტორის პოზიციის მიღმა, წლების განმავლობაში ვქმნიდი პერსონალურ ნიუსლეთერს, სადაც მკითხველს ვუზიარებდი იმ საუკეთესო გაკვეთილებს, რაც თავად ვისწავლე (მისამართი: jasonfeifer.com/newsletter). რამდენიმე წლის წინ გავიცანი ნიუსლეთერის ავტორი, რომელსაც უკვე საკმაოდ შთამბეჭდავი აუდიტორია ჰყავდა. მისგან ძალიან კარგი შემოთავაზება მივიღე: მითხრა, რომ თავისი რეკომენდაციების სიაში ჩამამატებდა – ანუ, როდესაც ვინმე მის ნიუსლეთერს გამოიწერდა, იმ ადამიანს ავტომატურად გამოუჩნდებოდა შემოთავაზება, ჩემი ნიუსლეთერიც გამოეწერა.
ერთადერთი პრობლემა ის იყო, რომ ის ერთ პლატფორმას იყენებდა, მე კი სხვას. ამისთვის საჭირო იყო პლატფორმის შეცვლა, რაც ზედმეტ თავის ტკივილად მომეჩვენა. მადლობა გადავუხადე, მაგრამ უარი ვუთხარი.
შემდეგ კი საკმაოდ პოპულარული გახდა, დღეს კი მას მილიონზე მეტი გამომწერი ჰყავს, მე – 75 000. ამით ვამაყობ, მაგრამ ეს იმ მასშტაბის მხოლოდ მცირე ნაწილია, რაც მას ჩემთვის შეეძლო მოეტანა.
წლებია ამ ისტორიას არავის ვუყვები, რადგან რაღაც მხრივ სულელურად და ზედაპირულად ჟღერს, მაგრამ სინამდვილეში ძალიან მჭამს ამაზე ფიქრი. ნიუსლეთერები სერიოზულ ფინანსურ შესაძლებლობებს ქმნის, ჩემი მთელი ბიზნესი კი დღეს ბევრად დიდი შეიძლებოდა ყოფილიყო, მაშინ რომ ამ ადამიანს დავთანხმებოდი.
ცოტა ხნის წინ ერთ მეგობართან მქონდა მიმოწერა, რომელიც ასევე ნიუსლეთერს წერს. მას ეს ისტორია გავუზიარე. ის პირველი ადამიანი იყო, ვისაც ამის შესახებ მოვუყევი, მისმა პასუხმა კი წარსულზე დამაფიქრა.
"აი, ჩემთვის რა იყო ყველაზე მძიმე – 2015 წელს ერთმა კლიენტმა მითხრა, ბიტკოინში ჩადე ინვესტიციაო. მაშინ ბიტკოინი დაახლოებით 250 დოლარი ღირდა. არ დათვალო, ძალიან მტკივნეულია", – მომწერა მან.
დიახ. ეს მილიონობით და მილიონობით დოლარის ტკივილია. მითუმეტეს, ეს კლიენტი ძალიან გამოცდილი ინვესტორი იყო – ისეთი, რომლის სახელიც დიდი ალბათობით იცით. მაშინ, როდესაც მან ეს რეკომენდაცია გასცა, შემოთავაზების სერიოზულად მიღება საჭირო იყო, თუმცა ჩემმა მეგობარმა არ მიიღო.
ამ სიტყვების მოსმენისას ჩემს თავში რაღაც შეიცვალა. უცებ მივხვდი, რომ მე არ ვარ ერთადერთი, ვინც დიდი შესაძლებლობა გამოტოვა. ეს აღმოჩენა პატარა, მაგრამ ძალიან მნიშვნელოვანი იყო.
სინანული სიბნელეში ყვავის. როდესაც ინფორმაციის ნაკლებობა გვაქვს და სინანულს საკუთარ თავში ვინახავთ, ის დიდად და სასირცხვილოდ გვეჩვენება – თითქოს უკეთ უნდა გვცოდნოდა. მაგრამ რაც უფრო მეტად ვუზიარებთ ერთმანეთს, მით უფრო ვაცნობიერებთ, რამდენად გავრცელებულია ასეთი გამოცდილება და სინამდვილეში რამდენად პატარაა ის საერთო სურათთან შედარებით.
ამიტომ იდეა გამიჩნდა: რა მოხდება, თუ ყველანი ერთმანეთს გავუზიარებთ ჩვენს სინანულებს? თუ შევადარებთ გამოცდილებებს, დავინახავთ განმეორებად ნიმუშებს და შევიგრძნობთ, რომ ეს საერთო ადამიანური გამოცდილებაა?
ამიტომაც დავუსვი კითხვა ჩემს 75 000 ნიუსლეთერის გამომწერს: რომელი გამოტოვებული შესაძლებლობა გაწუხებთ დღემდე?
პასუხების დიდი ნაკადი მივიღე, რომლებიც ექვს საერთო თემად დავყავი. ახლა კი გაგიზიარებთ მათ ჩემს აზრებთან ერთად. დროა, ერთად ვიგრძნოთ თავი ნაკლებად მარტოსულებად და 2026 წელს წარსულის ტვირთის გარეშე შევხვდეთ.
აი, ისინიც.
თემა 1: იდეაზე ხელის ჩაქნევა, რომელიც შესაძლოა მოგებიანი ყოფილიყო
ამ ისტორიის ბევრი ვერსია შემხვდა: მქონდა იდეა, მაგრამ ხელი ჩავიქნიე, შემდეგომ კი სხვამ განახორციელა ის.
ჯეისონი ამბობს:
მქონდა იდეა გარე გამოყენების ეკიპირების. დავიწყე მისი განვითარება, მაგრამ საქმე წინ ვერ წავწიე. მას მერე რამდენიმე წელი გავიდა, შემდეგ, როდესაც Shark Tank-ს ვუყურებდი, ვნახე ზუსტად იგივე კონცეფცია იყო ზვიგენებისთვის წარდგენილი! თვალებს არ დავუჯერე. ახლა ეს პროდუქტი Amazon-ზე იყიდება. ვნანობ, რომ ადრე არ განვვითარდი ან ბაზარზე არ გამოვიტანე. ასე მგონია, მილიონები გამომრჩა.
პატრისი ამბობს:
წლების წინ ჰობის სახით დავიწყე რესტორნების მიმოხილვების ვებგვერდი, რომელსაც უამრავი ვიზიტორი ჰყავდა. მაგრამ არ ვიცოდი, რომ შემეძლო ამისგან სარგებელი მიმეღო. ჩემი დღის სამუშაო დატვირთული იყო, ამიტომ რესტორნების მიმოხილვებს შევეშვი. დროთა განმავლობაში სხვა კომპანიამ იგივე კონცეფცია დაიწყო და მილიონებად იყიდეს. დღემდე გული მწყდება, როდესაც ვინმე ამ საკითხზე საუბრობს.
ჩემი ხედვა:
მეც მქონია მსგავსი ისტორია. საშუალო სკოლაში მქონდა იდეა ამბისთვის ერთი კაცის შესახებ, რომელიც აღმოაჩენს, რომ ყველაფერი, რაც მის გარშემო ხდება, რეალურად ტელეშოუა. არაფერი გავაკეთე ამ იდეით, შემდეგ კი გამოვიდა The Truman Show.
თუ შენც გქონია მსგავსი სინანულის განცდა, აი, რა უნდა იცოდე: ეს ძალიან ხშირია. არსებობს ამისთვის სპეციალური ტერმინიც – მრავალი აღმოჩენა (multiple discovery). ისტორიის განმავლობაში მრავალი დამოუკიდებელი ადამიანი ხშირად ერთდროულად ქმნის მსოფლიოსთვის მნიშვნელობის იდეებს.
- აიზეკ ნიუტონმა და გოტფრიდ ვილჰელმ ლაიბნიცმა დამოუკიდებლად შექმნეს კალკულუსის პრინციპები XVII საუკუნის ბოლოს.
- ალექსანდრ გრაემ ბელმა და ელიშა გრეიმ, ერთსა და იმავე დღეს, 1876 წელს, ტელეფონის პატენტებზე შეიტანეს განცხადება.
- თომას ედისონი, ჯოზეფ სვონი და ჰირამ მაქსიმი იყვნენ, რომლებმაც რამდენიმე გამოგონებიდან ერთსა და იმავე პერიოდში პრაქტიკული ნათურები შექმნეს.
მაგალითები უსასრულოდ გრძელდება. იდეები შესანიშნავია, მაგრამ ისინი არაა უნიკალური. კანონიც კი აღიარებს ამას: ამიტომ ვერ დააპატენტებთ მხოლოდ იდეას – უნდა შეგვეძლოს მისი უნიკალური განხორციელება. ასე რომ, ნუ იტანჯავთ საკუთარ თავს. თუნდაც რომ განგეხორციელებინა შენივე იდეა, ეს ავტომატურად არ ნიშნავს, რომ აუცილებლად მოგებული იქნებოდი. დიდი ალბათობით, სხვა ბევრ ადამიანსაც ჰქონდა იგივე იდეა. ყველაფერი, რაც აქედან გამომდინარეობს, არის ის, რომ შენ ჭკვიანი მოაზროვნე ხარ და ეს ყოველთვის შენს სასარგებლოდ იმუშავებს.
თემა 2: სხვისი მდგომარეობა ყოველთვის უკეთესი გვეჩვენება, ვიდრე ჩვენი
თუ შენ ნანობ რამეს, რაც გააკეთე ან ვერ გააკეთე, დიდი ალბათობით, არსებობს ბევრი ადამიანი, ვინც ნანობს ზუსტად საპირისპირო გადაწყვეტილების მიღებას. გადახედეთ მაგალითებს:
ჯასტინი ამბობს:
2023 წელს დავამთავრე კოლეჯი ყოველგვარი ვალის გარეშე და მქონდა შესაძლებლობა, სრულ განაკვეთზე მემუშავა ნიუ-იორკის საშუალო ზომის ფირმაში. თუმცა, კომპანიის ინდუსტრია ჩემს კარიერულ მიზნებს არ დაემთხვა. ამიტომ გადავწყვიტე გამერისკა და NYU-ში დამეწყო სწავლა მაგისტრატურაზე, სწავლის საფასურის გადასახდელად კი სესხი ავიღე. ახლახან დავამთავრე, მაგრამ ჯერ არ მაქვს სამუშაო ჩემთვის სასურველ სფეროში. ამავდროულად, ჩემი ბაკალავრის თანაკურსელები უკვე იწყებენ პროფესიულ კარიერას. თავს ჩამორჩენილად ვგრძნობ.
კრისი ამბობს:
ბავშვობაში ვიყავი ნაკლებად განათლებული, სოციუმისგან იზოლირებული, ხოლო კოლეჯი ჩემი პირველი "რეალური სასწავლო" გამოცდილება იყო. იქ კარგი სტარტი ავიღე და ზოგი პროფესორი მირჩევდა, რომ მაგისტრატურაზე გამეგრძელებინა სწავლა. შევხვდი ასევე დეპარტამენტის ხელმძღვანელსაც, სადაც მინდოდა მუშაობა. საბოლოოდ გადავწყვიტე სამსახურში დარჩენა და მაგისტრატურაზე აღარ ჩავაბარე. ამას დღემდე ვნანობ. ახლა კი ის სამსახურიც აღარ მაქვს.
ჩემი ხედვა:
ჯასტინი ნანობს მაგისტრატურაზე სწავლას, ხოლო კრისი ნანობს, რომ მაგისტრატურაზე არ ჩააბარა.
მაგრამ მოდი, რეალისტურები ვიყოთ იმასთან დაკავშირებით, თუ რა მოხდა აქ. ჯასტინს შეეძლო მაგისტრატურაზე უარის თქმა, იმ არასასიამოვნო სამსახურში მუშაობა და დღესაც შეიძლებოდა სამსახური ჰქონოდა, მაგრამ ამავდროულად, უბედური ყოფილიყო. კრისს შეეძლო მაგისტრატურაზე ესწავლა, მაგრამ შესაძლოა, ვალებში ჩავარდნილიყო და სამუშაოს გარეშე დარჩენილიყო.
გაკვეთილი ასეთია: რასაც შენ ნანობ, სხვა შესაძლოა იმავეს არგაკეთებას ნანობდეს. არცერთი გადაწყვეტილება აშკარა არ არის. არცერთი გზა წინასწარ სწორად განსაზღვრული არ არის. უბრალოდ, შეუძლებელია იცოდე, რა არის სწორი და სამომავლოდ "ცუდი" გადაწყვეტილება შეიძლება საუკეთესო აღმოჩნდეს.
თემა 3: დაკარგული ფული
ფულთან დაკავშირებით ძალიან ბევრი სინანული არსებობს. აი, რამდენიმე მაგალითი:
სისი ამბობს:
მე სტარტაპის CEO ვიყავი და მქონდა შესაძლებლობა, სტრატეგიული ინვესტიცია გამეკეთებინა კომპანიაში, სადაც მხოლოდ სამი თანამშრომელი იყო. დღეს მისი ღირებულება 22 მილიარდ დოლარს წარმოადგენს.
ნატალი ამბობს:
2004 წელს Apple-ის აქციების ყიდვის შანსი გავუშვი ხელიდან, რადგან ვფიქრობდი, რომ ერთი დოლარი ერთი აქციისთვის ზედმეტად ძვირი იყო.
ბენი ამბობს:
მე შემეძლო ჩელსიში, ნიუ-იორკში, 3-საძინებლიანი, 1 500 კვ. ფუტიანი ბინის ყიდვა 800 000 დოლარად. უარი ვთქვი, რადგან მიმდებარე ტერიტორია ცოტა ცუდ მდგომარეობაში იყო. 10 წლის შემდეგ ის 2,5 მილიონ დოლარად გაიყიდებოდა.
ჩემი ხედვა:
როდესაც რამეს ვნანობ, ვცდილობ საკუთარ თავს ეს კითხვა დავუსვა: გადაწყვეტილება რაციონალურად მიიღე იმ ინფორმაციაზე დაყრდნობით, რომელიც მაშინ გქონდა?
თუ პასუხი არის "კი", მაშინ საკუთარ თავს ბრალს ვერ წავუყენებ. ზემოთ მოყვანილ მაგალითებში ყველა გადაწყვეტილება რაციონალური იყო. წარმატების პროგნოზირება კი ასეთ დროს შეუძლებელია.
საჭიროა თუ არა ზოგჯერ რისკებზე წასვლა? ზოგჯერ ირაციონალური ნაბიჯი უნდა გადადგა თუ არა? დიახ და დიახ. მაგრამ ამ ყველაფერს ვერ გააკეთებ მუდმივად, წინააღმდეგ შემთხვევაში ფულს ნონსენსში დახარჯავ და საჭირო რესურსებს დაკარგავ.
ცხოვრება თავად არის ერთგვარი აზარტული თამაში. ყოველთვის ვერ ინანებ, როდესაც ითამაშებ და წააგებ.
თემა 4: "რა იქნებოდა, რომ?.."
ბევრი ისტორია მომისმენია იმასთან დაკავშირებით, თუ რა იქნებოდა, ცხოვრება სხვა მიმართულებით რომ წასულიყო. აი, მაგალითები:
ჯიმი ამბობს:
ჩემმა მეგობარმა, რომელიც მილიარდერია, მირჩია, აღარ გამეგრძელებინა ინვესტირება იმ ბიზნესპარტნიორობაში, რომელშიც ვიყავი, რადგან ჩემი პარტნიორი არ მოსწონდა. მან შემომთავაზა დახმარება საკუთარი ბიზნესის დაწყებაში, რაზეც უარი ვთქვი. მოგვიანებით პარტნიორმა მიღალატა, რამაც ჩემი ოჯახი თითქმის განადგურებამდე (გაკოტრებამდე) მიიყვანა.
S ამბობს:
იმ წელს, როდესაც კოლეჯი დავამთავრე, ჩემმა პროფესორმა ჩემს მშობლიურ ქალაქში უნივერსიტეტის ლექტორის პოზიცია შემომთავაზა. ის ერთი წლით სამეცნიერო შვებულებაში მიდიოდა და მე მისი ჩანაცვლება შემეძლო. ჩავთვალე, რომ მსგავსი შესაძლებლობები ყოველთვის გამოჩნდებოდა, ამიტომ უარი ვთქვი – მინდოდა საზღვარგარეთ, ხელოვნების სკოლაში მესწავლა. მშობლები თავზარდაცემული იყვნენ. კიდევ ოთხწლიანი სწავლის შემდეგ, როგორც იქნა, მუშაობა დავიწყე, თუმცა ჩემს თანატოლებთან შედარებით თავს ჩამორჩენილად ვგრძნობ.
ბილი ამბობს:
როგორც სკოლის საკმაოდ კარგ კალათბურთელს, ქოუჩმა ქეიმ (Coach K) შემომთავაზა ვესტ-პოინტის აკადემიაში (West Point) სწავლა და თამაში. მე უარი ვთქვი, მომდევნო წელს კი ის დიუკის უნივერსიტეტში (Duke) გადავიდა. მე შემეძლო მისი პირველი გამოშვების სტუდენტი და ის ფუნდამენტური მოთამაშე ვყოფილიყავი, რომელზეც მან ეს ეპიკური პროგრამა ააგო.
[მათთვის, ვინც კალათბურთის გულშემატკივარი არ არის: "ქოუჩი ქეი" (Coach K) ლეგენდარული ამერიკელი მწვრთნელია, რომელმაც კარიერა დაასრულა; მისი "დიუკის" საკალათბურთო პროგრამა კი ათწლეულების განმავლობაში დომინირებდა სპორტის ამ სახეობაში].
კოპერი ამბობს:
უარი ვთქვი ფანტასტიკურ სამსახურზე, რომელიც იტალიაში მინიმუმ სამი წლით გადასვლასა და ხელფასის საგრძნობლად მომატებას გულისხმობდა მხოლოდ იმიტომ, რომ ჩემმა ყოფილმა ქმარმა იქ გადმოსვლაზე უარი თქვა. რამდენიმე წელიწადში ჩვენ განვქორწინდით, რადგან მან მითხრა, რომ მე მასზე მეტად "გავიზარდე" (მას პროფესიულად და პიროვნულად გავუსწარი). საშინლად, საშინლად ვნანობ, რომ მაშინ დავთანხმდი ამ შესაძლებლობას. ეს ამბავი დღემდე ვერ მოვინელე.
ჩემი ხედვა:
ჩვენ ამას "რა იქნებოდა, რომ..." ისტორიებს ვეძახით, თუმცა ფსიქოლოგებს ამისთვის უფრო მეცნიერული ტერმინი აქვთ: კონტრფაქტული (ფაქტების საწინააღმდეგო) აზროვნება. ეს ხდება მაშინ, როდესაც წარსული მოვლენების სხვადასხვაგვარ დასასრულს წარმოვიდგენთ ხოლმე.
მაგრამ ერთი რამ უნდა გვახსოვდეს: თქვენ ამ შედეგებს მხოლოდ წარმოიდგენთ. სინამდვილეში არ იცით, როგორ განვითარდებოდა მოვლენები – შესაძლოა, ყველაფერი ბევრად უარესად დამთავრებულიყო. სწორედ ამიტომ, "კონტრფაქტული აზროვნების" მახეში რომ არ გავებათ, მას კიდევ უფრო მეტი კონტრფაქტული აზროვნება უნდა დავუპირისპიროთ. დაფიქრდით ყველა სხვა შესაძლო მოვლენების განვითარების გზებზე.
მაგალითად: ჯიმს მეგობარმა ახალი ბიზნესის დაფინანსება შესთავაზა. ჯიმი წარმოიდგენს, რომ ეს ბიზნესი წარმატებული იქნებოდა. მაგრამ დიდი ალბათობა არსებობს, რომ ეს ბიზნესი ჩავარდნილიყო, ხოლო მისი მილიარდერი მეგობარი მას დაჰპირისპირებოდა. S წარმოიდგენს, რომ ლექტორობას დათანხმდა და ხანგრძლივი, ბრწყინვალე კარიერა ჰქონდა, თუმცა შესაძლოა, დათანხმებულიყო და თავი მშობლიურ ქალაქში "გაჭედილად" ეგრძნო. ბილი წარმოიდგენს, რომ ქოუჩი ქეის გუნდში თამაშობს, თუმცა ისიც შესაძლებელია, რომ სეზონის დაწყებამდე გუნდიდან საერთოდ გაერიცხათ.
თუ გაიჭედეთ კითხვაზე "რა იქნებოდა, რომ...", სცადეთ ამ კითხვას უფრო დადებითი კუთხით შეხედოთ. რა მოხდება, თუკი რეალურად დიდ საფრთხეს გადაურჩით? რა იქნება, თუ რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი ისწავლეთ? რა იქნება, თუ სინამდვილეში სწორ გზაზე დგახართ?
თემა 5: დაკარგული დრო
ეს თემა ჩემთვის განსაკუთრებით ახლოსაა. მაგალითები:
ლინეა ამბობს:
ათი წელი ერთსა და იმავე სამსახურში დავრჩი, რადგან მეგონა, დაინახავდნენ, რამდენად კარგად ვმუშაობდი და ამისთვის დამაჯილდოებდნენ.
ეიჯეი ამბობს:
წინა სამსახურში უამრავი უფასო სწავლის შესაძლებლობა გავუშვი ხელიდან. უფრო აქტიური რომ ვყოფილიყავი, შესაძლებლობები მომეთხოვა და ახალ იდეებს გონებაგახსნილი შევხვედროდი, ახლა ბევრად გამოცდილი ვიქნებოდი.
ჯეინი ამბობს:
გავუშვი შანსი, ვყოფილიყავი უფრო ლაღი და მევლო წვეულებებზე მაშინ, როდესაც ზუსტად ის ასაკი მქონდა, როდესაც მსგავსი გამოცდილებები უნდა დამეწყო.
ჩემი ხედვა:
ჯეინ, მეც ზუსტად შენნაირად ვიყავი. სკოლაში ზედმეტად დაუკომპლექსებელი ვიყავი. შემდეგ მთელი კოლეჯის და ჩემი 20-იანი წლების დიდი ნაწილი გრძელვადიან ურთიერთობაში გავატარე. არასდროს მიმიცია საკუთარი თავისთვის უფლება "გამეთავისუფლებინა ემოციები" მაშინ, როდესაც ამას ყველა სხვა აკეთებდა.
ამიტომ აი, რა ვისწავლე საკუთარ თავზე და იმედია, შენც გულთან ახლოს მიიტან: შენი დრო არსად წასულა – შენი დრო ახლაა. მე დღეს სწორედ ეს ავირჩიე – ვქმნი ზუსტად იმ ცხოვრებას, რომელიც მინდა, ყოველგვარი გამონაკლისის გარეშე. ვმოგზაურობ ძალიან ბევრს. პრიორიტეტს ახალ გამოცდილებებს ვანიჭებ. მუდმივად ვცდილობ ახალი ადამიანების გაცნობას. ჩემს მეუღლეში ვიპოვე ადამიანი, რომელიც ჩემსავით მზად არის დიდი თავგადასავლებისთვის.
"წარსულმა თავისი დანიშნულება სრულყოფილად შეასრულა. მაგრამ ადამიანების უმრავლესობა მხოლოდ ცალკეულ მომენტებს აგროვებს ხოლმე: ნეტავ ეს შეცვლილიყო, ან ნეტავ ეს სხვანაირად ყოფილიყო... არა. წარსულს მხოლოდ ერთი მიზანი აქვს: მოგვიყვანოს შენ და მე აქ, ამ კონკრეტულ მომენტში", – თქვა ვიღაცამ პოდკასტის, Heavyweight-ის ერთ-ერთ შესანიშნავ ეპიზოდში.
ჭეშმარიტი სიტყვებია.
თემა 6: მე არასდროს
როდესაც შესანიშნავ შეთავაზებას იღებ, მაგრამ საქმე ბოლომდე არ მიგყავს. გიზიარებთ ორი მაგალითს:
შენონი ამბობს:
ყოველთვის მინდოდა ვეფხვებთან მუშაობა. ერთ დღეს ვეფხვების შოუს მფლობელს შევხვდი, რომელმაც მითხრა, რომ მიმეწერა მისთვის და ამეხსნა, თუ რატომ მსურდა ვეფხვებთან მუშაობა და თუ ჩემი არგუმენტები საკმარისად დამარწმუნებელი იქნებოდა, გუნდში ამიყვანდა და ყველაფერს მასწავლიდა, რაც იცოდა. მაგრამ მე ეს არ გავაკეთე. ამას ყოველდღე ვნანობ.
B.P. ამბობს:
დამწყები კლარნეტისტი ვიყავი. ერთ-ერთი გამოსვლის შემდეგ გრემის ნომინანტმა მევიოლინემ მითხრა, რომ შესანიშნავი შემსრულებელი ვარ და ოდესმე აუცილებლად უნდა დაგვეკრა კიდევ ერთად. მე მას აღარ დავკავშირებივარ. ვიფიქრე, რომ, უბრალოდ, თავაზიანობას იჩენდა. მალევე მუსიკასაც დავენებე თავი. იყო თუ არა ეს ის დიდი შანსი, რომელსაც ვეძებდი? ამას ვერასდროს გავიგებ.
ჩემი ხედვა:
დაფიქრდით B.P-ს ამ ფრაზაზე: "უბრალოდ, მეგონა, რომ თავაზიანობას იჩენდა". ეს ბევრისთვის ნაცნობი განცდაა. ყველას გვქონია მსგავსი შემთხვევა: ვიღაცას უთქვამს, "ეს კიდევ უნდა გავაკეთოთ", მაგრამ აღარ დაურეკავს; კოლეგებს უთქვამთ, "მოხარული ვიქნები, თუ დაგეხმარები", შემდეგ კი უგულებელგყვეს, როცა დახმარება სთხოვეთ. თავაზიანობა ხშირად ნიღბავს გულწრფელ ინტერესს, რამაც გვასწავლა, რომ დახმარების შემოთავაზებებს არ ვენდოთ.
მაგრამ მაინც: მაშინაც კი, თუ ისინი იტყუებიან, რა არის ყველაზე ცუდი, რაც შეიძლება მოხდეს, თუ საქმეს ბოლომდე მიჰყვებით და დაუკავშირდებით?
მათემატიკურად დაფიქრდით ამაზე: თუ 10 ადამიანი რამეს გთავაზობთ, ვთქვათ, ცხრა მათგანი "უბრალოდ, თავაზიანობას იჩენს". თუმცა ერთმა მათგანმა შეიძლება თქვენი ცხოვრება შეცვალოს. თუ მათ არ დაუკავშირდებით, ამით თავიდან აიცილებთ ცხრა უხერხულ მომენტს, მაგრამ ხელიდან გაუშვებთ რაღაც გრანდიოზულს. ხოლო თუ დაუკავშირდებით, ცხრაჯერ უგულებელგყოფენ, მაგრამ შემდეგ დაამყარებთ იმ კავშირს, რომელიც ყველაფერს შეცვლის.
აი, რა ვისწავლე: ხშირად ადამიანები მართლაც გულწრფელად გთავაზობენ დახმარებას, თუმცა ისინი თქვენგანაც ელიან გარკვეულ ძალისხმევას. მათ სურთ, რომ ინიციატივა ხელში აიღოთ, ან იყოთ კონკრეტული და გონივრული თქვენს მოთხოვნასთან მიმართებაში.
უნდა შევწყვიტოთ იმის რწმენა, რომ არ ვართ საკმარისად ღირებულები, სხვებმა დრო რომ დაგვითმონ. ნაცვლად ამისა, დავიწყოთ სხვა დაშვებით: ადამიანები ჩვენით გულწრფელად არიან დაინტერესებული. ეს კი იმიტომ ხდება, რომ ჩვენ მართლაც საინტერესოები ვართ. ჩვენ ვიმსახურებთ მათ დროს, მათ ყურადღებას და მათ პარტნიორობას.
ფავორიტი სინანული
ყველა იმ სინანულს შორის, რაც კი წამიკითხავს, ეს ყველაზე გამორჩეულია, რადგან ის ერთადერთია, რომელსაც სრულყოფილი დასასრული აქვს. სინანულის შემთხვევათა უმეტესობა ჰაერში გამოკიდებულია ხოლმე, როგორც დაუმთავრებელი წინადადება – ჩვენ არასდროს ვიცით, სინამდვილეში რა შეიძლება მომხდარიყო. მაგრამ ამ ქალბატონმა იცის და აი, მისი სინანულის მიზეზიც:
KGJ ამბობს:
კოლეჯის დამთავრების შემდეგ დედასთან ვცხოვრობდი. კოლეჯში ოთხი წლის განმავლობაში სოფტბოლის ძირითადი გუნდის წევრი ვიყავი. ერთ დღეს დედამ გაზეთში წაიკითხა განცხადება ფილმის ქასთინგის შესახებ, სადაც ეძებდნენ "გოგონებს, რომლებსაც ბეისბოლის ბურთის სროლა შეეძლოთ" და მირჩია, რომ ეს ჩემთვის კარგი შანსი იქნებოდა. რადგან ეს რჩევა დედაჩემისგან მოდიოდა, მე კი Applebee's-ში მიმტანად მუშაობით ძალიან დაკავებული ვიყავი (და ალბათ ცოტათი მეშინოდა კიდეც), უარი ვთქვი მეცადა ბედი ფილმში A League of Their Own ექსტრა როლზე.
რა შეიძლებოდა ყოფილიყო... თუმცა წლების შემდეგ ეს ამბავი სამსახურში კოლეგას მოვუყევი, რომლის მეგობარიც, აღმოჩნდა, რომ მართლაც მისულა იმ კასტინგზე. ის გოგო მთელი წელი მადონას "მოსამსახურედ" (მისივე სიტყვებით) იქცა. მინდოდა მეც იგივე? თუ პირიქით, საფრთხეს გადავურჩი? ვინ იცის, მაგრამ ეს ამბავი ყოველთვის მაცინებს და მახსენებს, როგორ მიყვარს ჩემი ცხოვრება თავისი სინანულებითა და ყველაფრით.
ჩემი ხედვა:
ძალიან მომწონს ეს ამბავი, კეი-ჯი-ჯეი (KGJ). შენ შეძელი გენახა ის გზა, რომელიც შეიძლებოდა შენ გაგევლო. აღმოჩნდა, რომ ის ზუსტად ისეთივე რთული და არაპროგნოზირებადი იყო, როგორიც ის რეალობა, რომლითაც ახლა ცხოვრობ.
დიდმა მომენტებმა შესაძლოა არაფერი შეცვალოს, პატარა მომენტებმა კი სრულიად ამოაყირავოს ჩვენი ცხოვრება. კარგი შეიძლება ცუდად იქცეს, ცუდი კი კარგად. უბრალოდ, შეუძლებელია წინასწარ გამოიცნო, რა იქნება სინამდვილეში მნიშვნელოვანი.
ამიტომ საუკეთესო, რაც შეგვიძლია გავაკეთოთ, ესაა: წინ ენთუზიაზმით ვიაროთ, მაქსიმალურად გამოვიყენოთ ჩვენი დრო, ვაშენოთ ის, რაც ნამდვილად ფასეულია, ვაკეთოთ ის, რაც ყველაზე მეტად გვაინტერესებს და ვიცხოვროთ ისე, თითქოს სანანებელი არაფერია.